Jalgi Hadi Mundura: VI. urteurrena ospatzeko prest!

Egun on, Jalgi Hadi Mundura-ko lagun maiteok!

Bada garaia egutegia markatzeko eta sabela prestatzen hasteko, ze VI. urteurrena hemen da, eta aurten ez gara bromatan ibiliko. Nork esan zuen urteak betetzea serioa dela? Gurean, gutxienez, urtezahar gaueko afaria bezain parrandero bihurtuko dugu kontua.

Eta nola ospatuko dugu? Ba, noski, gure estilora: Taberna Birtuala irekitzen dugu, pantailen bidezko pintxo-festa sekulakoa.

Zer egin behar dugu? Pintxoa, edaria… eta inspirazioa!

Proposamena sinplea da:

1. Prestatu pintxo bat. Ez da Michelin izarrik behar; nahikoa da irribarrea aterako duen zerbait prestatzea.
2. Aukeratu edari bat: ura, muxutruk egindako limonada edo zure amaren “honekin kontuz ibili” esaten dizun potetxoa.
3. Eta saioan, kontatu pixka bat zer-nolako inspirazio gastronomikoak eraman zaituzten obra horretara.

Solasa hortik aurrera? Ba, hortik aurrera solasa ez da geurea izango, bere kabuz hegan egingo du. Eta ez dakigu non bukatuko den: pintxoaren historia, “ni txikitan honetatik bizi nintzen”, edo “konturatzen zarete zein ondo geratzen den piperra koloretako fondo honekin?”. Aukerak infinituak dira.

Eta urtebetetze-opila? Noski baietz!

Aukeran duzue 6 zenbakidun kandela duen opil txiki bat ekartzea. Momentu magiko bat egingo dugu: denok batera pantailaren aurrean kandelak piztu, eta puff!... itzali. Agian, artean, gurari edo desio txiki bat ere eskatuko dugu.
(Kandelak itzalita ez du balio, ezin gara horren eskasak izan!)

Irudi koloretsuak eta ordenagailu-pantailak dakarte ospakizun-giroa: badakizu, etxeko ordenagailua tabernako barra bihurtzen den une pribilegiatua.

Noiz izango da jai digitalero hau?

🗓 Apirilaren 4an
🕖 19:00etan
📧 Informazio gehiago: jalgihadimundura@gmail.com

Atzoko Zoom-saioa: pantailak piztu, mikroak ixteko borroka eta betiko giro ederra

Atzo arratsaldean berriro ere elkartu ginen Zoom bidez, Oierrek goizean bidali zigun mezua jarraituz. “Gogoratu gaur ere saioa daukagula”, esan zigun… eta guk, obedientziaz baina kafea oraindik erdi lo geneukala, agendara gehitu genuen.

Hitzordua 19:00etan zen, Euskal Herriko orduaren arabera 

—eta nork jakin zein ordutan norberaren etxeko katuaren 

arabera—, eta jendea poliki-poliki konektatzen hasi zen. 

Zoomen giro klasikoa: norbaitek lehen minutuak mikrofonoa 

non dagoen bilatzen, beste batek kameraren angelu egokia 

topatzen (eta argiaren kontra borrokan), eta betiko 

“Entzuten? 

Bai? Ez? Orain bai?” sekuentzia magikoa.

Lorenak jakinarazi zigun ezin izango zuela konektatu, 

Madrilen bilera bat zuelako. Baina tira, larunbatean gurekin 

izango da berriro, eta bitartean guk taldeko konexio 

espirituala mantendu genuen.

Behin saioa martxan, Zoom interfazeko leihoetan gure 

inguruko ohiko eszenatoki etxe‑xarmangarriak ikusi genituen: 

egongelako paretak, sukaldeko atzeko planoko isiltasuna, eta 

ordenagailu aurrean eserita dagoen edonoren logistikaren 

mirariak. Denak modu xume baina atseginean konektatuta, 

bakoitza bere txoko digitaletik.

 

Argazkietan ikusten denez, batzuen pantailak piztuta eta 

beste batzuena ilun samar ageri ziren —Zoomen klasikoa, 

noski—, baina giro jatorra nabaria zen.

Elkarrizketa, praktikak eta tarteka irribarre ezkutuen bat ere 

bai; dena guztiz “saiorako egokia” zen jarrera 

profesionalean… edo hala sinetsi nahi dugu behintzat.

Laburbilduz: saio atsegina, laburra eta egiteko gogoz amaitu 

genuena. Hurrengoan, seguru, gehiago eta hobeto!