Atzo arratsaldean berriro ere elkartu ginen Zoom bidez, Oierrek goizean bidali zigun mezua jarraituz. “Gogoratu gaur ere saioa daukagula”, esan zigun… eta guk, obedientziaz baina kafea oraindik erdi lo geneukala, agendara gehitu genuen.
Hitzordua 19:00etan zen, Euskal Herriko orduaren arabera
—eta nork jakin zein ordutan norberaren etxeko katuaren
arabera—, eta jendea poliki-poliki konektatzen hasi zen.
Zoomen giro klasikoa: norbaitek lehen minutuak mikrofonoa
non dagoen bilatzen, beste batek kameraren angelu egokia
topatzen (eta argiaren kontra borrokan), eta betiko
“Entzuten?
Bai? Ez? Orain bai?” sekuentzia magikoa.
Lorenak jakinarazi zigun ezin izango zuela konektatu,
Madrilen bilera bat zuelako. Baina tira, larunbatean gurekin
izango da berriro, eta bitartean guk taldeko konexio
espirituala mantendu genuen.
Behin saioa martxan, Zoom interfazeko leihoetan gure
inguruko ohiko eszenatoki etxe‑xarmangarriak ikusi genituen:
egongelako paretak, sukaldeko atzeko planoko isiltasuna, eta
ordenagailu aurrean eserita dagoen edonoren logistikaren
mirariak. Denak modu xume baina atseginean konektatuta,
bakoitza bere txoko digitaletik.
Argazkietan ikusten denez, batzuen pantailak piztuta eta
beste batzuena ilun samar ageri ziren —Zoomen klasikoa,
noski—, baina giro jatorra nabaria zen.
Elkarrizketa, praktikak eta tarteka irribarre ezkutuen bat ere
bai; dena guztiz “saiorako egokia” zen jarrera
profesionalean… edo hala sinetsi nahi dugu behintzat.
Laburbilduz: saio atsegina, laburra eta egiteko gogoz amaitu
genuena. Hurrengoan, seguru, gehiago eta hobeto!
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina